GNN - แก้เซ็ง เนิร์ด นิวส์

วันสุดท้ายแล้วสินะ จูนไรท์ เราอยู่กันมานาน สุดท้ายก่อนจากกันผมก็มีอะไรจะบอกคุณ

ผม

โคตรจะดีใจเลยว่ะ ไปเสียที กร๊ากกกก

ไปเสียทีไม่ต้องมาพะวงต้นถั่วงอกแล้ว กระแดะเล่นกับเขาแล้วเป็นไง ดอกแม่งไม่บานเลย  กินน้ำเจ้าของอย่างเดียว น้ำชาวบ้านไม่ต้องหวัง ฮ่าๆ

จากที่เคยอัพแบบตามใจฉัน หาเรื่องแปลกๆแก้เซ็งมาอัพ ปรากฏว่าโดนคั้นจนสมองตันหมด เอาอะไรมาอัพนักไม่รู้ หากินแต่กับข่าวนี่แหละ เรื่องอื่นๆไม่ต้องได้อัพกัน  หลังๆเริ่มหยาบคายขึ้น คาดว่าโดนบีบคั้นมากไปเลยเริ่มอาละวาด ด่ากราดเป็นเอ็มสิบหกอเมริกัน(ต้องอเมริกันด้วยนะเพราะอเมริกัน มีคติที่ว่าสาดให้เยอะเข้าไว้เดี๋ยวก็โดนสักนัด)

จนเพื่อนผมมันเริ่มจับทางได้ ออนเอ็มมาถามบ่อยๆว่า  "มึงไม่รู้จะอัพอะไรใช่ไหม ถึงอัพแบบนี้" แสดดด เกลียดนักคนรู้ทัน ฮ่าๆ ร่ำๆจะวาดรูปก็ขี้เกียจ จับดินสอแล้วสมองตันดื้อๆ แต่พอวางแล้วดันคิดออก พอจับใหม่ดันตันอีก งงตัวเอง  หวังไว้ว่าสักวันคงได้วาดออกมาอีก(ไม่จับดินสอแล้วจะวาดได้ไงวะ) หลายๆคนที่ผมติดตาม ต่างได้รับผลกระทบนี้กันถ้วนหน้า

บางคนถึงกับใช้ไม้ตาย ยูทูบ กันเลยทีเดียว แล้วบ่อยๆด้วย อย่าให้บอกเลยว่าใครเดี๋ยวจะงามหน้า กร๊ากก เอาเป็นว่าเยอะละกัน เขียนเก่งๆอย่างพี่วิชัยยังตัน ต้องใช้บริการยูทูบก็มีเหมือนกัน เรียกว่าสร้างปัญหาให้กับทุกชั้นวรรณะบล๊อกจริง แต่มองในทางกลับกันผมว่ากิจกรรมนี้ค่อนข้างมีประโยชน์กับผมมาก ทำให้ผมพัฒนาการเขียนไปได้เยอะเลย ในเรื่องลีลาและสำนวนผมเริ่มพอจับจุดอะไรได้บ้างแล้ว เหลือแต่แนวทางนี่แหละที่ยังจับไม่อยู่เสียที  ทำให้ผมเริ่มเข้าใจว่าตัวเองน้ำท่วมทุ่งแค่ไหน

ทุกวันนี้ก็ยังท่วมอยู่(เสมอๆ) แต่ก็กำลังพยายามแก้ไข หวังว่าจบกิจกรรมนี้แล้วจะยังติดตามกันต่อไปอีกและหวังเป็นอย่างยิ่งว่า จะไม่มีเยียร์ไรท์ เขียนทุกวันครบหนึ่งปีเหมือนที่คุณแป้นวาดการ์ตูนแซว

นะ

นะ

ขอร้อง พอเถอะ นะ ผู้ใหญ่แช่ม นะ ขอๆ

ป.ล.

เอ็นทรี่วันที่ 26 มีคนเข้าไปดูข้ามวันไปวันที่ 27 ถึงเกือบ 700 คน อะไรกันครับพี่ บล๊อกเล็กๆอย่างผมไม่เคยเจอ ใครไปแนะนำอะไรให้มาอ่านกันเหรอ ตอนวาดสี่ช่องไข้หวัดหมูยังไม่เยอะเท่านี้เลย หรือว่าผมเขียนดีขึ้น  

ป.ล. ของ ป.ล.

แถมภาพสาวๆน่ารักให้ละกัน วันนี้ใจดี

คือว่าผมตัวไม่สูง แม่เลยบอกให้ดื่มนมเยอะๆ มันเลยติดมาถึงตอนโต เลยชอบ แหมมันแหล่มจริงๆนะ นมเนี้ย มีคุณค่าเย๊อะเยอะ