มาจะกล่าวบทใด? น้องแซฟไฟร์คือใครกันหนอ?
posted on 09 Feb 2010 22:11 by gaeseng in etc, gaesengในกาลก่อนโน่น ยังมีบล๊อกเกอร์ผู้หนึ่งคิดอหังการ์ เปิดบล๊อกแต่งนิยายเขียนไดอารี่หมายมั่นว่าจะโด่งดัง แต่อนิจจา เขาเสือกไปไม่รอด ด้วยต้องกรรมเก่าเต่าตุ่นทำให้ต้องหายหน้าไปจากยุทธจักร
แต่มาวันนี้เขากลับมา บล๊อกเกอร์ผู้ยิ่งใหญ่ เขากลับมาเพื่อ..........................................
ชวนทุกคนมาแต่งนิทานปลายเปิดกันเนาะๆ อย่ารอช้ากติกาคือ
-
แต่งนิทานให้เป็นปลายเปิดในตอนจบ ตัวอย่างเช่น และแล้วหนูน้อยผู้นั้นก็....... , ทันใดนั้น......
-
ล้อเลียนทุกอย่างในโลกนี้ เว้น บุพการี,ศาสนา และพระมหากัษตริย์ ไว้
-
คนละไม่เกิน 12 บรรทัด
-
เรามีเนื้อเรื่องเริ่มต้นมาแล้ว
-
ไม่แต่งไม่ว่า แต่กดดาวให้กำลังใจก็ดี
-
จบแล้ว
-
บอกว่าหมดแล้ว
-
ไม่มีกติกาแล้วครับพี่ครับ
-
หยุดสิ
-
เอ๊ะ!!อีนี่
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ในเช้าตรู่
ของวันที่ไร้หมอกควันและความเศร้า
เด็กสาวคนนึงก็ถือกำเนิด
เธอมีนามว่า
แซฟไฟร์จัง
เธอมีแม่ที่ใจดีและพ่อที่โหดร้าย
เมื่อเธออายุได้สามขวบครึ่ง เธอก็ได้...(แต่งต่อเลยนะ)
แต่ระหว่างที่เธอกำลังจะแบกมันกลับไป
มือของเธอได้เผลอทำเลื่อยไฟฟ้าพลัดตกน้ำไป
เธอจึงวางต้นไม้ที่แบกอยู่ลงแล้วอ้อนวอนต่อเทวดา
..แล้วท่านเทวดาก็โผล่มาในสภาพที่หัวยุ่ง เหมือนคนเพิ่งจะตื่นนอนแล้วถามว่า
เธอก็เอาถั่วหมั่นลิหม่งไปปลูก
วันต่อมาเธอก็พบว่าต้นถั่วที่เธอปลูกนั้นได้ไปเปิดมิติประหลาดที่มีแต่หมอกและขี้เถ้า
จากนั้นเธอก็ได้เสียงร้องขอความช่วยเหลือ
เธอจึงรีบวิ่งไปตามเสียงนั้นแล้วก็พบว่าพ่อของเธอถูกลัทธิประหลาดจับตัวไป
เมื่อเธอเห็นพ่อขอเธอร้องขอความช่วยเหลือด้วยความสังเวท เธอจึง.........
จึงไปทำ passport แล้วเดินทางเข้าไปในดินแดนแห่งนั้น เพื่อพาพ่อเธอกลับไป
แซฟไฟร์จังหยิบผ้าพันคอสีแดงลายตารางหมากรุกขึ้นมาพันคอ
พร้อมทั้งจัดเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์ที่ใส่อยู่์ให้เข้าที่
เธอรีบตามกลุ่มคนที่จับพ่อเธอไปทันที
พวกมันเข้าไปในบ้านหลังหนึ่งใหญ่โตแต่ดูเก่าซอมซ่อ
ที่หน้าบ้านมีตัวอักษรเขียนว่า house of wax
ภายในมีสามชั้นมีบันไดวนตั้งแต่ชั้น1จนถึงชั้น3
ทันทีที่เธอเข้าไปก็มีบอดี้การ์ดตัวใหญ่เข้ามาประชิดตัว
แซฟไฟร์จังต่อยเข้าไปครึ่งปากครึ่งจมูก
หมอนั่นเลือดกลบปากทรุดลงไปกองกับพื้น
พวกมันที่เหลือจึงกรูเข้ามาจับแซฟไฟร์จัง
เธอกระโดดเหยียบโต๊ะประชาสัมพันธ์แล้วกระโดดขึ้นไปชั้นสองทันทีพลางเตะต่อยพัลวัน
ไม่มีใครสามารถต้านทานพลังช้างสารอย่างเธอได้
พวกมันต่างล้มกลิ้งไปคนละทาง
บางคนโดนเธอจับโยนลงจากชั้น2ลงไปข้างล่างก็ยังมี
เธอขึ้นมาจนถึงชั้นสุดท้ายเธอเหนื่อยอ่อน
แล้วเธอก็มาทันไอ้คนที่จับตัวพ่อเธอไป
แต่ทว่าพ่อของเธอไม่ได้อยู่กับมันแล้ว
แซฟไฟร์จังจึงตะโกนออกมาลั่น
"พ่อกูอยู่ไหน"
พวกมันหัวเราะในท่าทางของเธอ
เธอจึงเข้าไป.......
หยิบระเบิกมือออกมาประมาณข้างละ 20 อันจุดไฟแล้วกระหน่ำปาใส่พวกมันจนเกลี้ยง
แต่พวกมันคนหนึ่ง ใช้แรงเฮือกสุดท้ายคลานเข้ามา จุดไฟที่เสื้อของเธอ
จากนั้นวิ่งเข้าห้องน้ำไปเปลี่ยนเสื้อ
แล้วจึงลุยต่อเพื่อไปหาพ่อของเทอ
แต่แล้วเทอก้อได้พบกับ ผู้หญิงคนหนึ่ง
ขนาด ส่วนสูง รูปร่างแบบ TK ในต้มยำกุ้ง
ตัดผมทรงสกินเฮด ตาสีแดงเพลิง และพูดว่า
แซฟไฟร์ คลานลอดขาเข้าห้องสุดท้ายไป
แต่สิ่งที่ไม่คาดฝันก้อเกิดขึ้น!!
สิ่งที่เทอได้พบคือ...
ในห้องนั้นเต็มไปด้วยสิ่งประหลาดมหัศจรรย์มากมาย
หนึ่งในนั้นคือชายหนุ่มร่างแคระที่มีแหวนสีทองห้อยอยู่ที่คอ
แถมยังมีคนแคระอีกคนซึ่งท่าทางไม่ค่อยชอบเจ้าตัวก็อบลินน่าเกลียดที่มาด้วยกันเลย
ชายแคระทั้งสองแนะนำตัวกับแซฟไฟร์จังและได้เล่าเรื่องบางอย่างให้กับเธอฟัง
พอจับใจความได้ว่ามีคนหนึ่งชื่อ "โฟรโด" และอีกคนชื่ออะไรเธอก็ไม่ทันได้ฟังจนจบ
แต่สรุปว่าทั้งสองต้องการยกแหวนทองที่โฟรโดใส่อยู่ให้กับเธออย่างไม่มีเงื่อนไข
แซฟไฟร์จังรับแหวนมาอย่างไม่ค่อยเข้าใจเท่าใดนัก
เธอกำมันไว้ในมือแน่นไม่ให้เจ้าก็อบลินตัวนั้น ซึ่งกำลังโดนคนแคระรั้งตัวอยู่มาแย่งได้
แซฟไฟร์จังรีบวิ่งหนีออกจากห้องไปเพราะว่า ยัยผู้หญิงถึกคนนั้นกำลังรีบวิ่งตรงมาที่เธอแล้ว
เธอจึงวิ่งจนออกมาทะลุที่กลางป่าใหญ่แห่งหนึ่ง
หลังจากตั้งสติได้แซฟไฟร์จังก็มองหาทางกลับ
เพื่อที่จะได้ไปช่วยพ่อ ในใจพลางคิดว่า
"ไม่น่าวิ่งหนีมาไกลเลยเรา แล้วอย่างนี้จะหาพ่อเจอได้อย่างไรเนี้ย"
ทันใดนั้นเธอก็เหลือบไปเห็นพี่สาวคนหนึ่ง เดินอย่างมีความสุขในมือมีตะกร้าหนึ่งใบเดินผ่านเธอไป.....
พี่สาวคนนั้นใส่ผ้าคลุมหัวสีแดง และชุดกระโปรงแบบผู้หญิงอังกฤษโบราณ
พี่สาวไม่รู้เลยว่าได้มีหมาจิ้งจอกตัวหนึ่งเดินตามมาด้วย
แซฟไฟร์จังเห็นดังนั้นด้วยความหิวที่ไม่ได้กินอะไรเลยมาตั้งแต่เช้า
จึงจัดการจับเจ้าหมาจิ้งจอกมาถอนขนย่าง แล้วนั่งฉีกกินด้วยความเอร็ดอร่อย
จากนั้นจึงเดินไปถามทางกับพี่สาวผ้าคลุมแดง
พี่สาวผ้าคลุมแดงได้บอกแก่เธอว่า
แล้วแซฟไฟร์จังก็ตามหญิงสาวหมวกแดงนั้นจนไปถึงปราสาทแห่งหนึ่ง
หน้าปราสาทมีตราตัว H ขนาดใหญ่และเขียนชื่อติดไว้ว่าฮอกวอร์ต
เมื่อเข้าไปในนั้น ขณะที่แซฟไฟร์จังเผลอ เธอก็โดนคนกลุ่มหนึ่งใส่ชุดสีเขียวดำขี่ไม้กวาดบินมาโฉบเอาเลื้อยไฟฟ้าคู่ใจไป
ด้วยความโกรธ แซฟไฟร์จังจึงวิ่งแบบสุดตรีนไล่ตามแบบชนิดว่าคนในไม้กวาดสยองจึงรีบปล่อยเลื้อยไฟฟ้าลงมา
แต่เผอิญว่าเลื้อยไฟฟ้านั้น ดันมีอันตกลงไปบนหัวของชายชราผู้มีผมและหนวดยาวสีขาว ใส่หมวกทรงสูงเข้าจนแทบน๊อกเอ้าส์
ทันทีที่แซฟไฟร์จังได้เห็นชายชราคนนั้นก็ร้องขึ้นมาว่า..
ฉับพลันนั้น ชายชรา ที่แซฟไฟร์ เรียกว่าพ่อ ก็เกร็งพลังขึ้นมาจนชุดเบ่งพองออก
แซฟไฟร์ฉุกใจคิดว่าผิดท่า จึงรีบโคจรพลังเข้าต่อต้าน สิ้นเสียงร้องเพ้ย
ชายชรา ปราดขึ้นถึงเบื้องหน้าแซฟไฟร์ เด็กน้อยจึงรีบปัดป่ายฝ่ามือออกไป
เป็นร่างแห คุ้มครองกาย ชายชรานั้นหาได้สนใจกับพลังฝ่ามือของเธอไม่
ชี้นิ้วออกจ่อไปที่จุดตายใต้ลำคอ แซฟไฟร์อย่างไรก็เป็นจอมยุทธ รีบพลิกแพลง
กระบวนท่า ร่างแหฝ่ามือสลายวับ ใช้เท้าเขี่ยปลายนิ้วที่พุ่งตรงเข้ามา แล้วพลิกตัวกลับไปอยู่ตรงกันข้ามกับชายชรา
ชายชรา เผยรอยยิ้มเป็นครั้งแรก แล้วกล่าวราวกับบอกต่อสายลมว่า
"สมแล้วที่เป็นลูกของข้า" ใบหน้าของแซฟไฟร์ พลิกพลันกลับกลายเป็นบึ้งตึง
กล่าวอย่างหดหู่ว่า "ทำไมท่านพ่อต้องลงมือโดยอำมหิตต่อข้าพเจ้าด้วย"
แซฟไฟร์จังฟังแล้วยืนอึ้งคิดอยู่พักนึง.. ไม่ใช่ลูกบุญธรรมก็ต้องเป็นลูกแท้ๆสิฟ่ะ?.. สรุปว่าพ่อเราบ้าไปแล้วแน่ๆ
ว่าแล้วแซฟไฟร์จังจึงโคจรพลังและปล่อยพลังคลื่นเต่าใส่พ่อของตัวเอง
"เอ๋ง" คุณพ่อน๊อกเอ้าท์ นับสิบแล้วยังไม่ลุก
ว่าแล้วแซฟไฟร์จังก็แบกคุณพ่อของตัวเองใส่บ่าเตรียมกลับบ้าน
ขณะนั้นเอง สาวน้อยหมวกแดงเจ้าเก่า
ก็เดินเข้ามาหา.....
สาวน้อยหมวกแดงคนเดิมแต่แววตาหาได้ดูอ่อนโยนเหมือนเดิมไม่
เธอเดินตรงมาหาแซฟไฟร์ แต่ล่ะก้าวโคจรพลังหนึ่งรอบ เมื่ออยู่ห่าง
แซฟไฟร์ สิบก้าว พลังลมปราณของเธอก็ถึงขีดสุด
แซฟไฟร์ไม่คาด คิดว่าจะเจอคู่ต่อสู้ที่ร้ายกาจถึงเพียงนี้
และเธอก็สูญเสียพลังกว่าครึ่งไปกับการใช้กระบวนท่าก้นหีบเพื่อสยบพ่อของเธอ
ด้วยวัยย์ที่เพิ่งสามารถเอื้อนเอ่ยวาจาได้ไม่กี่เดือนคงต้องตื่นตระหนกจนสูญเสียความสามารถไป
แต่ไม่ใช่ผู้สืบทอดวรยุทธ์ "พลิกฟ้า เปลี่ยนพสุธา" อย่างเธอแน่
เธอวางพ่อที่เพิ่งสยบลง แล้วโคจรพลังเพื่อรับศึกอีกครั้ง
เลื่อยไฟฟ้า แม้จะไม่ใช่อาวุธที่คล่องตัวนัก แต่กระนั้นก็ยังดีกว่า
รับศึกด้วยมือเปล่า "พลิกฟ้า เปลี่ยนพสุธา" เป็นวรยุทธ์ที่สามารถพลิกแพลงไปสู่กระบวนท่าใดก็ได้
ไม่ยึดติดกับสิ่งใด ทำให้มันเป็นวรยุทธ์ที่ลำลึกสุดหยั่งคาด
สาวน้อยหมวกแดงยิ้มราวกับพบคู่มือที่ค้นหา ใช้ออกด้วยกระบวน
ท่าแรก "ตระกร้าน้อย ฟาดปฐพี" แซฟไฟร์กำเลื่อยไฟ้ฟ้าไว้แน่น เตรียมรับศึก.....
เธอคิดพลางก้าวหนีไปเรื่อยๆโดยทียังพ่ออยู่บนบ่า
และมีพี่สาวผ้าคลุมแดงไล่มาอย่างกระชั้นชิด
แซฟไฟร์จังที่เริ่มอ่อนแรงจากการสูญเสียพลัง ทั้งแบกพ่อ ต่อสู้กับพ่อ
แถมต้องมาศู้กับพี่สาวผ้าคลุมแดงอีก
เธอยิ่งมีแต่อ่อนกำลัง เมื่อลงคิดได้ดังนั้น
เธอตัดสินใจวางพ่อลงนอนกับพื้นอีกครั้ง
หันหลังเข้าต่อสู้ คิดเพียงว่า "หากสู้ไม่ได้คงต้องทิ้งพ่อเอาไว้ที่นี่"
พวกมันพยายามที่จะมาดูดพลังวัตรไปจากเธอและพ่อ
สติของสาวน้อยรางเลือนเธอใช้พลังเฮือกสุดท้าย
หยิบเลื่อยไฟฟ้าขึ้นมาแล้วเอ่ยว่า
ร่างของท่านเทวดามีสีขาวบริสุทธ์ิ
แล้วท่านก็หยิบปืนM16กับปืนบาซูก้าออกมา จากกระเป๋าที่หน้าท้องของท่าน
ใช้มันยิงไปยังพี่สาวและภูติจิ้งจอก
สติของแซฟไฟร์จังก็ลางเลือนไปพร้อมๆกับร่างของเทวดา
แล้วเธอก็ตื่นมาอีกครั้งที่.....
ที่บ้านของชายคนหนึ่งซึ่ง มีผิวสีเขียวรูปร่างใหญ่
และอาศัยอยู่กับลาที่พูดได้อีกหนึ่งตัว
เจ้าลาบอกเธอว่าพวกเขาเห็นเธอสลบอยู่ในป่า
ก็เลยพามาที่นี่
แซฟไฟร์จังรีบถามถึงพ่อทันที
ชาียตัวเขียวบอกว่าเธอยังไม่หายดีควรพักผ่อน
แซฟไฟร์จังอาศัยอยู่กับทั้งสองมาสามวันจนหายดี
จึงได้ทราบชื่อว่าชายตัวเขียวชื่อ เชร็ค
ส่วนเจ้าลายังไม่ทันแนะนำตัวก็โดนเชร็คเตะเสียก่อน
แล้วเชร็คก็เล่าให้เธอฟังว่าพ่อของเธอที่จริงแล้ว
เป็นโปรแกรมตรวจจับไวรัสหรือเรียกง่ายๆว่า
"Agent"
และโลกที่เราอยู่กันในตอนนี้เป็นโลกจำลอง
เมื่อเธอสวมแหวนที่ได้มาจากโฟรโดแล้ว
เธอจะกลายเป็นเดอะวันผู้ปลดปล่อย
และสามารถออกจากที่นี่ไปสู้โลกจริงได้
แซฟไฟร์จังได้ยินดังนั้นก็นิ่งไปพักใหญ่
ก่อนที่จะมองหน้าเชร็คอย่างประหลาดๆ
เชร็คจึงกล่าว่า
"ถ้าไม่เชื่อข้าเจ้าก็จงลองสวมแหวนดู"
แซฟไฟร์จังไม่ชอบคนท้าทายเธอจึงสวมมันทันที
แล้วทันใดนั้น.......
เหลือแต่เสื้อผ้าเท่านั้นที่ลอยอยู่เบื้องหน้าเชร็ค
"อ้าว!ไหงเป็นแบบนี้ไปได้" เชร็คพูด
แซฟไฟร์จังถอดแหวนออกทุกคนมองเห็นเธออีกครั้ง
เชร็คบอกแซฟไฟร์จังว่าที่โลกข้างนอกคงมีเดอะวันแล้ว
แซฟไฟร์จังจึงได้ไม่สามารถออกไปได้
แต่ถึงอย่างนั้นก็ตามเชร็คก็ยังบอกให้สาวน้อย
เก็บรักษามันไว้ให้ดีๆในอนาคตเมื่อราคาทองคำสูงขึ้น
มันอาจช่วยเธอได้
แซฟไฟร์จังร่ำลาทั้งสองแล้วเดินออกจากบ้านมา
โดยไม่ลืมทิ้งสิ่งของตอบแทนเล็กๆน้อยๆเอาไว้
นั่นคือเมล็ดถั่วหมั่นหลีหมงนั่นเอง
"โชคดีที่ปลูกไปแค่เมล็ดเดีียว"
เธอคิดพลางกำอีกเมล็ดที่เหลือไว้
....................
หลังจากเดินมาได้ร้อยกิโลเมตรแซฟไฟร์จังก็เริ่มเหนื่อย
จึงแวะหยุดพักที่ถ้ำแห่งหนึ่งที่มีเชือกล้อมกั้นรอบปากทาง
และที่หน้าถ้ำมีป้ายเขียนบอกเอาไว้ว่า
"ถ้ำลิเจีย"
สาวน้อยของเราอ่อนเพลียเป็นอันมาก
วันนี้เธอทำได้แค่ฆ่าหมีควายสองตัวมาทำอาหารเท่านั้น
"ท่านพ่อป่านนี้ท่านจะเป็นยังไงบ้าง"
เธอคิดขณะนำหนังหมีมาปูบนก้อนอิฐสีทองแวววาว
ที่เรียงตั้งกันอยู่อย่างสวยงาม
"เราต้องนอนเอาแรงพรุ่งนี้เราจะต้องหาพ่อให้เจอ"
แซฟไฟรจังคิดได้ดังนั้นก็หลับไป
โดยหารู้ไม่ว่าบัดนี้เธอได้มาอยู่ในถ้ำของนางพญาแมงมุม
ผู้ร้ายกาจมีเขี้ยวยาวเท่ากับงาช้าง
ตัวใหญ่เท่ากับตึกสองชั้นและกินวัวเป็นอาหาร
เจ้าแมงมุมคืบคลานเข้ามาหาผู้บุกรุกถ้ำมันอย่างช้าๆ
แล้วมันก็ง้างเขี้ยวเตรียมที่จะฝั่งลงบนร่างของแซฟไฟร์จัง
ทันใดนั้น............
แล้วทันใดนั้น!! เทอก้อสะดุ้งตื่นขึ้นมา
แล้วพบว่า ตัวเองนอนจมกองเลือดอยุ่ในห้องๆหนึ่ง
และข้างๆเทอมีขวด M-150 ใส่ไม่กายสืทธิ์ อยุ่ข้างใน
และเทอต้องตกตะลึงเมื่อพบว่า คนที่นั่งอยุ่หลังเทอคือ... ผู้หญิงคนหนึ่ง
ขนาด ส่วนสูง รูปร่างแบบ TK ในต้มยำกุ้ง
ตัดผมทรงสกินเฮด ตาสีแดงเพลิง และพูดว่า
"จานบินบ้านพ่ออึงอ่ะเด่ะ ที่นี่ เครื่องบินยังหายากเลยว้อย ถุ๋ย"
แซฟไฟร์จึงพยายามทบทวนเองที่ตนฝัน
แล้วหันไปหยิบขวด m-150 มาขว้างใส่ TK
ก่อนจะเอาไม้กายสิทธิ์ที่ตกอยู่ไกล้ๆขึ้นมาแล้ว....
.
.
.
เธอจึงตัดสินใจเอาไม้กายไม่สิทธิ์นั่นทิ่มตาผู้หญิงคนนั้นอีกรอบจนชักแหงกๆๆ
จากนั้นเธอจึงเปิดประตูหนีออกมาจากห้อง
ตรงไปยังทางเดินสีขาวสว่างที่พุ่งตรงไป
ยังประตูทางออกสู่โลกภายนอก
เมื่อเธอหนีออกมาพ้นประตูแล้ว
เธอพบว่าเธออยู่หน้าอาคารสีขาวสะอาด
แต่ถนนและเมืองทั้งเมืองต่อหน้าเธอนั้น
กลับเละเทะไปหมด.. รถที่จอดทิ้งไว้
ร่องรอยเลือดและหนังสือพิมพ์ปลิวว่อน
ไม่มีสัญญาณของสิ่งมีชีวิตอยู่เลย
แซฟไฟร์จังเดินอย่างงงงวยและหวาดระแวง
แต่ไปตามทางเดินริมถนนที่เกลื่อนกลาด
ไปด้วยของใช้ที่ชาวเมืองได้ทิ้งไว้ก่อน
อันตรธานหายไป.. ทั้งใดนั้นเอง
เธอก็ได้เจอป้ายชื่อเมืองที่ติดไว้เด่นชัดว่า..
"เมืองแรคคูน"
เป็นเวลา 3 วันมาแล้วที่แซฟไฟร์ไม่ได้ยินศัพท์สำเนียงใดๆของผู้คน ตั้งแต่ที่เธอ
ย่างเข้ามาในเมืองแรคคูน ถ้าเธอไม่สังเกตเห็น ปืนลูกซอง ที่เก็บอยู่ในล๊อกเกอร์ที่
ป้อมตำรวจ เธอคงไม่สามารถเอาชีวิตรอดมาได้
โป้ง!........เสียงกระสุนปืน แผดร้องทำลายความเงียบ ร่างที่ไร้ชีวิตของสิ่งที่เคย
เป็นมนุษย์ล้มลง แซฟไฟร์ บรรจง บรรจุ กระสุนนัดใหม่ลงไปในลำกล้องที่ร้อนผ่าว..
เหลืออีกเพียงแค่ สี่ นัด กับเมืองที่มีแต่ ร่างเดินได้ของสิ่งที่เคยเป็นมนุษย์ และเธอ
ก็เป็นเพียงอาหารของพวกมัน
เธอคลืบคลานไปตามตรอกซอย เพื่อจะหาที่หลบภัยนอนพักในคืนนี้ แม้จะอยากไป
ให้ถึงโดยไว แต่สภาพของเธอไม่เอื้ออำนวย เลือดสีแดงเข้มไหลเป็นทางยาวจากปากแผล
ที่ต้นขาของเธอคือสาเหตุ เธอจึงต้องคืบคลานไปอย่างช้าๆ แค่ผ่านแยกข้างหน้าก็จะถึง
ที่หมาย แต่มันถูกขวางทางไว้ด้วย สัตว์ประหลาดคลานสี่ขา ลิ้นยาว.....
"แว๊ก!!!! ตุ๊กแก!!"
ด้วยเหตุบังเอิญว่าแซฟไฟร์จังเป็นคนที่เกลียดตุ๊กแกแบบสุดฤทธิ์
หลังจากที่ทำเช่นนั้นแล้ว ความกลัวของเธอก็ยังไม่หมดไป
แต่แล้ว แซฟไฟร์จังก็ไปเห็นรถสปอร์ตสีดำไฮเทค+เท่ห์ระเบิดคันหนึ่ง
"รถประจำตำแหน่ง 007 ปฎิบัติการณ์"
บางตัวโดนทับบางก็กระโดนมาให้ชน
สาวน้อยขับมันได้คล่องแคล่วเหมือนมืออาชีพ
เธอขับรถมาเรื่อยๆจนมาถึงภูเขาที่มีโค้งติ้ดกัน5โค้ง
ที่ป้ายจราจรบอกว่าที่นี่คือ
ก่อนที่แซฟไฟร์จังจะขับถึงโค้งแรกก็ได้มีรถยนต์
Ae 86 ขับตัดหน้าเธอไปพร้อมกับดริฟเข้าโค้งแรกไป
แซฟไฟร์จังก็เลือดนักสู้คนหนึ่งเธอขับตามไปทันที
เธอดริฟแข่งกับเขาโค้งแล้วโค้งเล่าจนกระทั่งโค้งสุดท้าย
ชายหนุ่มหน้าตาเบื่อโลกเจ้าของAE 86คันนั้น
ก็ได้มองมาเข้ายังในรถของเธอแล้วก็ต้องตกใจ
เมื่อพบว่าแซไฟร์จังเด็กอายุสามขวบครึ่งเป็นคนขับ
เธอจึงใช้จังหวะนั้นกดNosสองถังพร้อมกันทันที
แล้วเหยียบคันเร่งจนสุดพุ่งรถเข้าไปที่หัวโค้งทันที
ด้วยความแรงรถของเธอจึงแฉลบขอบทาง
แล้วรถก็หมุนเหาะควงสว่านเป็นเส้นตรงพุ่งลงไปข้างล่าง
พร้อมกับแซฟไฟร์จังที่กำลังตะโกนว่า
รถกระแทกลงพื้นได้อย่างปลอดภัยในที่สุดเธอก็เป็นผู้ชนะ
แต่ทว่า.........
ขณะที่ตัวเธอกำลังค่อยๆจมดิ่งลงไปในน้ำนั้น
แต่ก่อนที่เธอจะจับต้นชนปลายได้ว่าไอ้เรือนี่มาได้ยังไง
โปรดแต่งต่อที ข้าพเจ้าคิดมิ๊ออกแล้ว
อ้อ!!ลืมไป ขอบคุณเพื่อนๆในร่างเก่าก่อนอวตารของข้าพเจ้าด้วยที่ออกไอเดียดวกส์ๆมันส์เช่นนี้
ขอบคุณ กูเกิ้ลด้วย นายทุกทีเลยอ่ะ เราหาอะไรไม่เจอก็นาย คิดอะไรไม่ออกก็นาย นายนี่มัน......มากอดที



8 อาการมันฟ้องขอร้องวางสายเสียที

แต่ในวันนั้นบังเอิญแซฟไฟร์จัง ได้ไปตัดไม้ที่ใกล้ๆกับหนองน้ำที่ลึกมากๆ
แล้วด้วยพลังของเธอ....เธอจึงสามารถโค่นต้นไม้สักทองต้นนั้นได้้